De EU is meester in compromissen op het laatste moment

Er was een systeem met Spitzenkandidaten, maar dat is om zeep geholpen om een crisis in de EU te bezweren.


De grootste partij mag de voorzitter van de Europese Commissie leveren. Zij zijn het dagelijks bestuur van de EU. Zij bereiden alle plannen in de EU voor en voeren uit. De Christen Democraten hadden Manfred Weber als kandidaat, waarvan bijna iedereen het erover eens was, dat hij ‘te licht’ was voor de functie. Geen ervaring als minister of regeringsleider. Frans Timmermans (Sociaal-Democratische fractie en huidige vice-voorzitter van de Europese Commissie), maar ook Margrethe Vestager (Liberale fractie en Eurocommissaris voor Mededinging) hadden die ervaring wel. De Spitzenkandidaat van de Groenen was de Nederlander Bas Eickhout. Ook hij mist regeringservaring. Het systeem draagt ook het gevaar in zich dat in een sterk versnipperd politiek landschap een bundeling van anti-Europa partijen de grootste partij kan worden. Vooral Emanuel Macron, maar ook Mark Rutte wilden wel van het systeem af. Weber was al snel afgevoerd als kandidaat, maar Timmermans bleef nog lang in de race. Maar dat accepteerden veel Christen Democratische regeringsleiders niet. Onder leiding van de Hongaarse premier Orban werd een anti-Timmermans campagne opgezet met succes. Toen moesten de regeringsleiders op zoek naar een ander voorstel. Jean Claude Juncker was de eerste en waarschijnlijk ook de laatste voorzitter van de Europese Commissie als Spitzenkandidaat.

 

Het nieuwe compromis


Het nieuwe voorstel moest zeker voor vier functies een mooi compromis zijn. En toen kwam plotseling Ursula von der Leyen uit de hoge hoed. In de media lezen we dat Macron met deze kandidaat is gekomen. Een Duitse minister die in eigen land niet erg hoog staat aangeschreven. Maar toch een interessante kandidaat. Ze heeft economie gestudeerd aan de London School of Economics, en daarna geneeskunde. In 1991 gepromoveerd in de gynaecologie. Tussen 1987 en 1999 heeft ze 7 kinderen gekregen met haar man Heiko. Ze was wetenschappelijk werker tot 2002. In 2001 heeft ze nog een master of Public Health gehaald. Toen was ze 43. Veel gestudeerd, wetenschappelijk werk doen en 7 kinderen krijgen en opvoeden. Ze was nog maar twee klaar met haar master of ze werd minister van Sociale Zaken in deelstaat Nedersaksen. Weer twee jaar later werd ze door Angela Merkel gevraagd als minister van Gezin. Met 7 kinderen en een carrière zeker een ervaringsdeskundige! Weer een paar jaar later doorgeschoven naar het ministerie van Werk en Sociale Zaken. Vanaf 2013 zit ze op het departement van Defensie. Vier kabinetten Merkel op drie departementen. Een arts met economische basis op de ministeries van sociale zaken en defensie. Interessante levensgeschiedenis. Uit de eerste berichten mogen we ervan uitgaan dat zij een vooruitstrevende christen-democraat is. Ze is groot voorstander van een hechte Europese defensie samenwerking. Ze vindt de 2%-norm voor defensie-uitgaven een discutabel uitgangspunt. Ze is een sterk strijder voor kansengelijkheid. Ze heeft het vaderschapsverlof ingevoerd in Duitsland. Met twee krachtige vice-voorzitters, Frans Timmermans en Margrethe Vestager, mogen we komende tijd een krachtig beleid verwachten vanuit Brussel. Het is voor Timmermans een hard gelach dat hij het niet is geworden, maar ik hoop dat hij zijn verlies professioneel draagt en een ijzersterk trio gaat vormen in de top van de Europese Commissie.



 

De hand van Macron

De verrassing van Ursula von der Leyen was zo groot dat er nauwelijks aandacht was voor de andere drie belangrijke benoemingen. Christine Lagarde verruilt het IMF voor de ECB, de Belgische premier wordt de voorzitter van de raad van ministers en Josep Borrell wordt de nieuwe buitenlandvertegenwoordiger van de EU. In het compromis is de hand van Emanuel Macron te herkennen. Hij kwam met de voordracht van Ursula von der Leyen om interne ruzie te voorkomen, maar is ook heel tevreden met de Française Lagarde als hoogste baas van de ECB en met Charles Michel van de Belgische hervormingsbeweging.

Die beweging is onderdeel van de ALDE fractie (Liberalen) waar ook de partij van Macron zich bij heeft aangesloten. Tel daar nog bij Vestager die ook uit de hoek van de Liberalen komt. Boze tongen zeggen dat Lagarde met deze benoeming geen bedreiging meer vormt voor Macron bij de komende presidentsverkiezingen. Lagarde had een geduchte kandidaat kunnen zijn.

De partij van Macron is toegetreden tot de ALDE fractie, de Liberalen in het Europees Parlement. Vanuit Nederland zijn de VVD en D66 aangesloten. De aanhangers van Macron zijn niet zo gecharmeerd van het etiket ‘liberaal’. Zij willen graag een ander uithangbord. We gaan zien of Macron hier ook de scepter gaat zwaaien! De sociaal-democraten hebben ter compensatie van het verlies van de felbegeerde plek voor Frans Timmermans wel de positie van buitenland vertegenwoordiger gekregen voor de 72-jarige Josep Borrell, minister van Buitenlandse Zaken van Spanje.



Michiel Verbeek, 7 juli 2019

© 2019 Michelverbeek.nl - webdesign door Landstra & de Groot webdesign