Genieten op Oerol

Een week Oerol met prachtige voorstellingen, muziek en mooi weer. En een heerlijke strandwandeling.


Othello

Ayisha Siddiqi, Stacyian Jackson, en Eva Layla Schipper speelden Othello. Het was een mooie voorstelling waarin halverwege opeens de rollen werden gewisseld. De zwarte Othello (Stacyian Jackson) speelde plotseling de witte Desdemona (Eva Layla Schipper). En ook Jago (Ayisha Siddiqi) speelde later ook nog Othello. Het verhaal van de officier die smoorverliefd is op de mooie Desdemona, maar de vertrouweling van Othello, Jago, weet zijn krijgsheer op sluwe wijze jaloers te maken met vermeende ontrouw. Met de moord van Othello op zijn geliefde en na uitkomst van de waarheid is de zelfmoord van Othello onvermijdelijk. Mooi spel van drie jonge talentvolle actrices.

Decemberdagen

Zit je midden in het bos met lekker weer in juni, word je geconfronteerd met een kerstboom, de eerste Kerstdagen zonder de vader des huizes en een veel te lang verzwegen familiegeheim. Helen Kamperveen speelt de moeder, Manoushka Zeegelaar Breeveld en Noah Blindenberg de dochters. De oudste dochter geeft de duwtjes naar de bekentenis van moeder dat de jongste dochter een andere vader heeft. De liefde voor de man die later iets te maken had met de decembermoorden in Suriname moest verlaten worden. Een prachtige voorstelling die ongetwijfeld ook in diverse theaters te zoen zal zijn.




Alexander Vantournhout

De eerste twee voorstellingen waren echte theatervoorstellingen. Alexander Vantournhout kan ook in het theater, maar had ook die echte Oerol sfeer. Buiten op vier plekken op de oude Campus van de Zeevaartschool lieten drie jonge mannen en twee jonge vrouwen een prachtige combinatie zien van dans en acrobatiek. Bij alle bewegingen hielden ze elkaar in evenwicht. Soms in duo’s, maar ook met z’n vijven.




Het Kanaal speelt Gemaal

Bij hotel Boschrijck speelde een bekende (Wietse Ha) in een kleine voorstelling van Het Kanaal. Het thema was de strijd tegen het water. Een echte Oerol straatvoorstelling met verrassende wendingen en eigen muziek.  De speelsheid van de drie mannen werd mooi gelardeerd met de serene stem van de vrouw.



Muziek bij Vijfpoort en straattheater

 

In alle caf'e's zijn wel optredens te bewonderen. Bij de Vijfpoort is het 's middags goed vertoeven. De band The Sec! speelden een aantal eigen nummers, maar ook veel bekende. De zangeres gaf alles wat ze in zich had. Ze speelden het bekende Whiskey in the jar met een geweldige solo van de gitarist, tweede van rechts op de foto.

De hele week is er straattheater. Niet allemaal geweldig, maar amusant. Een grote groep studenten van de theaterschool maakten wel een mooie voorstelling op straat.

 

Janna Lagerstrom

Janna Lagerstrom speelde op het kleine podium op Westerkeyn. Een singer songwriter met dromerige poëzie pop. Een paar nummers zijn leuk, maar het wordt al snel een beetje saai. Toen dat gevoel opborrelde, probeerde ik scherper naar de teksten te luisteren. Dat poetste de saaiheid niet weg.




DEGASTEN

Bij menige voorstelling op Oerol is de gemiddelde leeftijd zeker 50 plus. Soms nog hoger! Bij de voorstelling Breken 4 van DEGASTEN waren wel veel jongeren. Dat had alles te maken met de acteurs. Een jongerentheatergezelschap uit Amsterdam met rauw, fysiek theater van jongeren tussen de 12 en 25 jaar. Dicht op de huid van het publiek maken de spelers theater dat sterk associatief en visueel is. In Breken 4 gaat het over intimiteit en ongemak. Verliezen we onszelf in de ander of blijven we op ons eigen eilandje staan? Wat doet de blik of aanraking van de ander met jou? De groep dwingt een actieve kijkhouding af. Moet ook wel omdat ze geen tekst hebben. DEGASTEN spelen samen met een aantal jongeren met een beperking van Cordaan.
Foto’s mochten er niet gemaakt worden, daarom deze van de Facebookpagina van DEGASTEN:

https://www.facebook.com/degasten.jong.rast/photos/p.1466731990135219/1466731990135219/?type=1&theater


Haevn

De groep Haevn was slechts 1 avond op Oerol. Dat leverde een mooi concert op Westerkeyn. Hier een klein stukje: https://www.youtube.com/watch?v=X4jri_1FpGo




In search of democracy

Je hebt op Oerol allerhande voorstellingen. In search of democracy is een productie van New Heroes, ARSENAAL en het Zuidelijk Toneel. Drie jaar lang onderzoeken ze de staat van de democratie in Europa en verzorgen zij een interactieve voorstelling. De oproep van Lucas de Man, Eva Meijering en Saar Vandenberghe was om onderhoud te plegen aan de democratie. Hun startpunt waren opmerkelijke cijfers over het belang van de democratie. Zij presenteerden hoge cijfers van onderzoeken naar de wens van grote leiders en schokkend lage cijfers van het belang dat er gehecht wordt aan democratie. Tot hun grote blijdschap is er al veel moois bedacht in het kader van dat onderhoud. Kijk eens op www.insearchofdemocracy.com en www.participedia.net. Tussendoor noemden ze Zuid-Korea, dat als eerste land iedere vraag van een burger serieus neemt door die te beantwoorden binnen 1 uur. Vast nog niet een afdoend inhoudelijk antwoord, maar het is een mooi begin van het serieus nemen van burgers en daar de organisatie op afstemmen.
Voortdurend in dialoog met de bezoekers wordt de stand van de democratie verkend. En die democratie is niet begonnen in Griekenland, maar al veel eerder. In Mesopotanië (3000 voor Christus), het huidige gebied van Irak en Syrië, waren al vormen van democratie. Maar de onderzoekers van de groep vonden 40.000 jaar geleden al vormen bij de oorspronkelijke bevolking van Australië.
De stelling: ‘De huidige democratie werkt niet’ werd opgeworpen. Degenen die dat vonden werden op het podium geroepen en gevraagd om de beurt een statement te geven. Daarna werden we  allen gevraagd welke aanvullingen de huidige democratie nodig heeft. Ik heb meegegeven: kennisdeling en systematische informatievoorziening. Alle suggesties werden opgeschreven. Tot slot lieten ze in 6 thema’s een aantal mooie voorbeelden zien. Vervolgens werd iedereen gevraagd wie zich voor welk onderdeel wil inzetten. Dat werd duidelijk bij een opstelling.




Michiel Lieuwma en de toekomst

Gaan we naar de maan of gaan we naar de haaien? Dit is de titel van de voorstelling van schrijver en theatermaker, Michiel Lieuwma. Ik heb nog nooit zo’n snel, coherent en omvangrijk verhaal gehoord over de samenhang over het opkomend populisme, de vluchtelingencrisis en de klimaatcrisis. Vanaf een soort moodboard loodste Michiel ons langs mondiale problemen, interessante observaties en oplossingen. Deze voorstelling moet je eigenlijk een aantal keren zien. Misschien zelfs even in slow motion, om alles goed tot je laten doordringen. Het was een soort Ted Talk de luxe. Ik hoop dat die nog een keer op YouTube te vinden zal zijn. In de performance noemde hij een tweetal boeken: De onbewoonbare aarde van David Wallace-Wells en De Barbaren van Allessandro Barico. Huiswerk!
Toen ik na de voorstelling nog even googelde, zag ik dat Michiel Lieuwma ‘De Snijtafel’ (https://decorrespondent.nl/desnijtafel) verzorgt als product van de Correspondent. Zijn laatste boek heet ‘Gezichten van glas’.



Over zelfmoord: One million people and me

Veerle van Overloop snijdt in de voorstelling ‘One million people and me’ een zwaar onderwerp aan: zelfmoord. Per jaar beëindigen één miljoen mensen hun leven. Dat is meer dan het totale aantal mensen dat overlijdt als gevolg van moord en oorlog samen. Een voorstelling over de breekbaarheid van ons bestaan in twee delen: een stadswandeling en een film. We begonnen met de film met dans. Hier een klein stukje van de film: https://vimeo.com/294122515. In dit filmpje hoor je de zang van Bert Dockx. Het eindigt met Happens proceses me, Sadness follows me en Death awakes me. Voor de wandeling liepen wij achter:

aan. Het was een audiotour. Het verhaal werd verteld van een 25-jarige man die met een kogel een einde aan z’n leven maakte. Met poëtische teksten kregen we een indruk van zijn leven voor zijn definitieve daad. Ik zou graag de tekst nog een keer willen nalezen. Helaas nog niet gevonden. Een indrukwekkend verhaal. Waar we langs liepen was volstrekt irrelevant, vandaar dat deze voorstelling ook in steden gegeven kan worden.


Storytelling door Sahand Sahebdivani en Raphael Rodan

Sahand Sahebdivani en Raphael Rodan speelden: My Father Held A Gun. Dit gepassioneerde verhaal met live filmische muziek won de Amsterdam Fringe Gold Award. De Iraanse Sahebdivani en Israëlische Rodan combineren een groot gevoel voor humor met de drang om oprechte verhalen te vertellen. Een stuk over oorlog en vrede, heldendaden en liefde voor het leven. Sahebdivani en Raphael laten mooi zien hoe dun de grens is tussen goed en kwaad en tussen oorlog en vrede. Zij laten zien dat een Joodse en Iraanse man vrienden kunnen zijn en veel gemeen hebben. Wat zou het fijn zijn als velen in het Midden-Oosten hun voorbeeld zouden volgen.

 

Strandwandeling

Er waren dinsdagmorgen al een aantal zwemmers in zee bij Midsland. Ik heb me beperkt tot een heerlijke ochtendwandeling.



Michiel Verbeek, 19 mei 2019

 

© 2019 Michelverbeek.nl - webdesign door Landstra & de Groot webdesign