Noorderzon

Noorderzon 2019 had niet te klagen over het weer. Gevolg dat er de laatste dagen nauwelijks meer gelopen kon worden. Het werd schuifelen. Ik heb dit jaar vier voorstellingen gezien en ben voor het eerst bij de talkshow van Arno van der Heijden geweest.

 

Na al die jaren Noorderzon voor het eerst bij de talkshow van Arno van der Heijden. Arno is een goede talkshowhost. Hij is adrem en heeft oprechte aandacht voor zijn gasten en publiek. Het gesprek over de voorstelling Trinidad Gonzalez / Teatro Anomino gaf een beeld van een mooie voorstelling met een indringende boodschap. Drie volwassenen speelde de situatie van kinderen op de vlucht bij een grensovergang. Arno was zelf bij de voorstelling geweest en was onder de indruk. Er was ook aandacht voor een van de containervoorstellingen. Was voor mij reden genoeg om daar niet naar toe te gaan. In de show werd ook nog even aandacht geschonken aan We Helpen, een platform voor onderlinge hulp en voor Afgehaald, een dienst van mensen die teveel gekookte maaltijden graag delen. Mooie voorbeelden van versterking van de sociale cohesie in Groningen. 

 

Dragon

 

‘Uit de koker van een van Chili’s belangrijkste schrijvers en regisseurs, Guillermo Calderon, komt Dragón. Een razendknap, urgent, sexy en tikje duister stuk over een groep politiek actieve kunstenaars’, lees ik in het programma van Noorderzon. Ik heb dat niet kunnen ervaren bij deze voorstelling in het Grand Theatre. Het was lastig de snelle dialogen in het Spaans vertaald te lezen in het Engels (waarom niet ook een Nederlandse vertaling?). Er ging een groot deel aan mij voorbij. En bij wat ik zag werd ik niet aangemoedigd om beter mijn best te doen in het volgen van de voorstelling. Ik heb nog even een filmpje gezien op You Tube over deze voorstelling. Ook redelijk onnavolgbaar! Ik vrees dat meerdere bezoekers niet razend enthousiast waren. Het gezelschap werd uiteraard bedankt met applaus, maar een staande ovatie bleef uit. Ik was wel onder de indruk van een enorme hoeveelheid tekst die 1,5 uur lang razend snel uit de monden van de drie acteurs vloeide.  

 

 

 

Nina Wijnmaalen

 

Mijn tweede voorstelling was ook niet op het Noorderzon terrein, maar bij Minerva. De productie ‘Ich brauche liebe’ van beeldend kunstenaar Nina Wijnmaalen. Het was een uitbeelding van kwetsbaarheid en complexiteit van de menselijke communicatie en van de diversiteit van liefdes. De karakters hebben allemaal een moeilijke relatie tot zichzelf, tot anderen en tot de omgeving. De voorstelling was vrijwel zonder tekst. Alleen op een laatst een beetje tekst. Het was een korte voorstelling van 45 minuten. Hier kregen de spelers wel een staande ovatie.

 

 

Le Galactik Ensemble

 

In de categorie ‘circus’ heb ik de voorstelling Optraken van het Franse gezelschap Le Galactik Ensemble gezien in de Romeo Tent op het Noorderzon terrein. Jacques D’Ancona zat in de tent en dat leidde twee dagen later tot een zeer lovende recensie in het Dagblad van het Noorden. ‘Vijf elegante elastieken heren trakteren de bezoekers op een verbluffende, hilarische en intelligente slapstick’, was de aankondiging in het Noorderzon programma. En dat was niets teveel. Het spel met de schuivende panelen was zo goed uitgevoerd dat je toch iedere keer verrast werd. De ‘elastieken heren’ moesten voortdurend gevaren van boven ontwijken en op een gegeven moment ook nog tennisballen vanuit drie tenniskanonnen. 

Hier lees je de recensie van Jacques D’Ancona: https://dvhn.reader.e-pages.pub/dvhn/10117/

Dit filmpje geeft een mooi beeld van de voorstelling: 

https://www.youtube.com/watch?v=EcIJ8fFinv8

 

 

La Tristura

 

Mijn vierde voorstelling was Future lovers van La Tristura. Volgens het Noorderzon programma is La Tristura een van de meest veelbelovende Spaanse gezelschappen. Het verhaal begint met de mijmering van een 50-jarige vrouw die terugdenkt aan toen ze 19 was. Zes vrienden vierden een verjaardag. De zes chillen met drank en veel praat. Dat werd afgewisseld met 1 op 1 gesprekjes. En momenten dat ze allemaal even alleen zijn met hun mobieltje of samen voor een spectaculaire selfie. Een beeld van tegenwoordig! Wat gebeurt er met de vriendschap als een ver weg gaat studeren? Hoe leg je uit aan je vriendin als je in vuur en vlam staat van ander? Of de reactie op de wat omfloerste manier van het vertellen dat je iemand leuk vindt. De kleine gesprekjes worden afgewisseld met uitbundige dans van alle spelers. Ze gaan dan even helemaal uit hun plaat! Net als bij de voorstelling Dragon viel de enorme tekstdichtheid en het razende tempo van de gesprekken op. Ik vond het geen briljante voorstelling, maar wel goed. Ik weet niet of dat voor veel bezoekers gold, als ik het moet afmeten aan de afwezigheid van een staande ovatie. Slechts een enkeling klapte staand!

 

 

 

Michiel Verbeek, 25 augustus 2019

 

 

 

© 2019 Michelverbeek.nl - webdesign door Landstra & de Groot webdesign